مبحث: علائم و درمان بعضی از بیماریها

آبریزش بینی

- چه وقت به پزشک مراجعه کنیم؟
- آبریزش بینی غلیظ و رنگی است.
ـ آبریزش بینی نشانهٔ چیست؟
آبریزش بینی ممکن است مثل چکه کردن شیر آب به‌نظر بیاید، ولی وسیلهٔ کاملی برای آب‌بندی کردن خود بینی است.
آبریزش بینی فرایندی برای شستن بینی است. چیزی که این شستشو را لازم می‌کند می‌تواند یک ماده آلرژی‌زا یا ویروس سرماخوردگی باشد یا اینکه بدن بخواهد از طریق دفع مایع حاوی پروتئین‌ها، آب نمک، و پادتن‌ها از بینی از شر این مواد خلاص شود.
سرماخوردگی باعث آبریزش شدید بینی می‌شود. ولی اگر بیشتر اوقات آبریزش بینی دارید، به احتمال ۵۰ تا ۸۰ درصد دچار آلرژی هستید. برخی داروها - مثل مسدود کنندهٔ گیرنده‌های بتا که بیماری‌های قلبی و فشار خون را کنترل می‌کنند - نیز باعث آبریزش بینی می‌شوند. عفونت سینوس هم آبریزش بینی می‌آورد.
یک گرفتاری به نام التهاب رگ جنبشی بینی گاهی باعث احتقان دائمی بینی و ترشح پشت بینی همراه با عطسه کردن و آبریزش بینی می‌شود. در این بیماری، بینی ناگهان برای چند دقیقه، اغلب اول صبح، دچار آبریزش شدید می‌شود.
تغییر ناگهانی دما (مثلاً در اسکی بازها)، تغییر مقدار رطوبت، تنش روانی، تغییرات هورمونی، و خستگی هم باعث التهاب رگ‌ جنبشی بینی می‌شوند.
- درمان آبریزش بینی
داروی اضافی نخورید. اگر فقط آبریزش بینی دارید، یک داروی ضدحساسیت بخورید؛ اگر بینی گرفته است، یک داروی ضد احتقان بخورید. داروهای سرماخوردگی معمولاً چند دارو برای برطرف کردن علائم مختلف دارند. بهتر است فقط داروئی را بخورید که ناراحتی موجود را برطرف کند و از خوردن داروهای دیگر خودداری کنید.
داروهایتان را کنترل کنید. چون برخی داروها باعث آبریزش بینی می‌شوند، فهرستی از داروهای مصرفیتان تهیه کرده و به پزشک نشان دهید. شاید عوض کردن یکی از آنها آبریزش را برطرف کند.
افشانهٔ بینی مصرف کنید. اگر قرص ضد حساسیت آبریزش بینی را بند نیاورد، پزشک ممکن است استفاده از افشانهٔ حاوی مواد استروئیدی را توصیه کند. در موارد شدید التهاب رگ جنبشی بینی، پزشک گاهی افشانه‌ای به‌نام ایپراتروپیم تجویز می‌کند.
ورزش را ترک نکنید. اگر احساس سرما‌خوردگی بدون تب یا سرفه می‌کنید، کمی ورزش ملایم مثل پیاده‌روی توانائی بدن را در مقابله با آن بالا می‌برد. همچنین تحقیقات نشان داده است که ورزش خطر گرفتن سرماخوردگی از اطرافیان را کاهش می‌دهد.
سینوس را بشوئید. اگر عفونت سینوس عامل آبریزش است، شستن سینوس به روش زیر برایتان خوب است، یک چهارم قاشق چایخوری نمک را در یک فنجان آب جوشیدهٔ سرد شده حل کنید. آب را در مشت بریزید و بینی را در آن بگذارید، بالا بکشید و سپس خالی کنید. هر بار یک طرف بینی را بشوئید. استفاده از سرم فیزیولوژیائی هم برای این کار مناسب است. (برای درمان گرفتاری‌های سینوس به این بخش مراجعه کنید.)
- مقابله با آلرژی
ضدحساسیت بخورید. اگر آلرژی شما خفیف است خوردن یک قرص ضدحساسیت آن را درمان می‌کند.
نزد پزشک بروید. اگر خوردن داروهای ضدحساسیت شما را خواب‌آلوده می‌کند، پزشک می‌تواند داروی دیگری برایتان تجویز کند. یکی از این داروها کرومولین است که باعث توقف آبریزش بینی در هنگام تماس با مادهٔ آلرژی‌زا می‌شود. داروهای استروئیدی انتخاب بعدی برای مقابله با آلرژی است.
از آلرژی‌زا دوری کنید. اگر می‌دانید به گل یا غذای خاصی حساسیت دارید و باعث آبریزش بینی می‌شود، از آنها دوری کنید. با حذف و اضافه‌کردن یک به یک مواد از برنامه، غذائی خود می‌توانید غذائی را که به آن حساسیت دارید پیدا کنید.
آب زیاد بخورید. برای جبران آب از دست رفته از طریق آبریزش بینی مایعات زیاد بنوشید. برای مرطوب نگاه داشتن مخاط بینی هم گذاشتن دستگاه بخور در اتاق خواب مناسب است. برای جلوگیری از رشد قارچ و کپک روی دستگاه بخور، آن را هر روز با سرکه بشوئید.
اتاق خواب را پاک نگاه دارید. برای جلوگیری از ایجاد آلرژی، روی ملافه‌ها و وسائل اتاق خواب را نایلن بکشید، پرده‌ها را هر ماه تمیز کنید، و قالی و مبل پارچه‌ای را از اتاق خارج کنید. از رو تختی بدون پرز و بالش الیاف مصنوعی به‌جای پر استفاده کنید. گنجه را مرتب کنید و درها را ببندید تا خاک در اتاق ننشیند.
از جاروی برقی استفاده کنید. جارو کردن اتاق با جاروی برقی به جای جاروی دستی مانع بلند شدن خاک می‌شود. وسائل را هر روز با دستمال مرطوب گردگیری کنید.
لوازم آرایش مناسب مصرف کنید. استفاده از لوازم آرایش بی‌بو و کمتر حساسیت‌زا امکان آبریزش ناشی از آلرژی نسبت به آنها را کاهش می‌‌دهد.

آبریزش چشم

- چه وقت به پزشک مراجعه کنیم؟
- آبریزش بیش از دو روز طول کشیده و به درمان خانگی جواب نمی‌‌دهد.

- آبریزش چشم نشانهٔ چیست؟
هر بار که پلک می‌زنید چشم با اشک شسته می‌شود. اما تحریک چشم یا سر این شستشو را به یک جریان سیلابی تبدیل می‌کند. چشم در اثر درد عفونت سینوس، دود، باد، افتادن مژه در چشم، اشکال لنز، یا کار زیاد با کامپیوتر دچار آبریزش می‌شود.
خوردن چیزهای تند و ترش و افتادن چیزی روی پا نیز ایجاد اشک ریزش می‌کند. زیادی اشک بخشی از بازتاب دستگاه عصبی به وارد آمدن ضربه به بدن است. اگر زبانتان را بسوزانید یا پایتان را زخم کنید، اشک هم به‌عنوان بخشی از پاسخ درد به آسیب جاری می‌شود. تحقیقاتی هم دربارهٔ امکان تسریع التیام با اشک ریزش انجام شده است.
اشک ریزش زیاد همراه با قرمزی و خارش، علامت آلرژی است. مثلاً اگر به موی گربه حساسیت دارید و وارد اتاقی شوید که کرک گربه در آنجا وجود دارد، چشم‌ها شروع به آبریزش شدید می‌کنند. این بخشی از واکنش بدن به آزاد شدن موادی شیمیائی در بدن به‌نام هیستامین است که توسط آلرژی‌زاها تحریک می‌شود.
کمبود اشک هم خود باعث آبریزش شدید می‌شود. وقتی ترشح طبیعی اشک در اثر تغییرات سالمندی کاهش می‌یابد، سطح چشم می‌سوزد و خراش بر می‌دارد و چشم با آبریزش شدید به آن جواب می‌دهد.
گرفتاری‌ دیگر سالمندی شل شدن پوست و پلک پائین است که باعث دور شدن مجرای تخلیهٔ اشک از کره چشم می‌گردد. بدون این مجرای تخلیهٔ طبیعی، اشک بر روی گونه‌ها جاری می‌شود. بیماری لوپوس، که یک گرفتاری دردناک پوستی است، هم باعث افتادگی پلک پائین و سررفتن اشک می‌شود.
وارد آمدن ضربه به چشم یا عفونت پلک هم بافت چشم را ملتهب کرده و مجرای تخلیهٔ اشک را می‌بندد.

- درمان آبریزش چشم
داروی ضدحساسیت و اشک مصنوعی مصرف کنید. اگر آلرژی باعث آبریزش چشم شده است، خوردن یک داروی ضد حساسیت آن را بند می‌آورد. فراموش نکنید که این یک داروی خشک‌کنندهٔ ترشحات است و ممکن است دچار خشکی چشم شوید. پس، هر چند ساعت یک‌بار اشک مصنوعی در چشم بریزید.
عینک کناره‌‌‌دار بزنید. عینک‌هائی که دو طرف آنها نیز بسته باشد عبور جریان هوا بر روی چشم را کاهش می‌‌دهند.
به‌جای لنز عینک بزنید. گرد و غبار هوا می‌توانند به زیر لنزهای چشمی رفته و چشم را بخراشند. در روزهای دودمهی و پر از گرده هم لنز نزنید. چون این تحریک‌کننده‌ها چشم را قرمز و آبریزش را تشدید می‌کنند.
نزد پزشک بروید. اگر این کارها آبریزش را درمان نکند، احتمالاً دچار گرفتاری‌ جدی‌تری شده‌اید. بافت‌های عفونی شده و ملتهب مجرای تخلیهٔ اشک را مسدود می‌کنند. پزشک برای درمان آن آنتی‌بیوتیک مناسب تجویز می‌کند. و اگر این کار نیز مؤثر واقع نشود، با یک عمل جراحی ساده آن را باز می‌کند.

بوی بدن

- چه وقت به پزشک مراجعه کنیم؟
- بوی بدن برای دیگران محسوس است و به رغم رعایت بهداشت، هر روز استشمام می‌شود.
- بو به قدری زیاد است که خود فرد متوجه آن می‌شود.
- بوی بدن شیرین یا غیر از بوی معمولی عرق است.
- هرگونه بوی بدن در دوران پیش از بلوغ باید به پزشک اطلاع داده شود.

- بوی بدن نشانهٔ چیست؟
کسانی که با انواع مختلف موجودات سر و کار دارند می‌دانند که بوی بدن انسان نیز مشخص کننده‌ٔ نوع او در سلسهٔ تکامی است. بوی بدن در میان حیوانات رایحه‌ای برای انتخاب جفت است، اما در دنیای متمدن امروز چیزی همتای بوی عطر یا خوشبو کننده به حساب نمی‌آیند.
تصور عامه در اینکه بوی بدن به‌علت وجود عرق است تا حدی درست است. بدن ما عملاً دو نوع عرق تولید می‌کند: اکرین که عرق روشن بی‌بوئی است که روی پوست تمام بدن ترشح می‌شود و نقش حیانی تنظیم دمای بدن را به‌عهده دارد، آپوکرین که ماده‌ای غلیظ‌تر است و از غدد نواحی زیر بغل و کشالهٔ ران ترشح می‌شود. عرق آپوکرین باقی‌ماندە‌ای از دوران انسان‌های اولیه است و کار خاصی انجام نمی‌دهد. این عرق نیز بدون پوست، ولی باکتری‌های روی سطح پوست برآن اثر کرده و حاصل عمل آنها همان بوی بدن است.
شدت بوی بدن برخی افراد آنها را نگران وجود گرفتاری‌های جسمانی می‌کند، اما در بیشتر موارد فقط ژنتیکی یا به خاطر رعایت نکردن بهداشت است. بیشتر اینها با غدد آپوکرین بزرگ‌تر و فعال‌تر به دنیا می‌آیند، یا در پاک کردن پوست خود از باکتری‌های تولید کنندهٔ بو سعی کافی نمی‌کنند.
بیمارئی که باعث بوی ناشی از عرق آپوکرین باشد وجود ندارد، ولی برخی بیماری‌ها ایجاد انواع دیگر بوی بدن می‌کنند. ناهنجاری‌های گوارشی بوی غیر عادی به پوست می‌دهند. پوست مبتلایان به دیابت و عفونت‌های ادراری نیز گاهی بوی شیرینی ‌می‌دهد. بیماری‌هائی مثل کمبود ویتامین c و حصبه هم با بوی غیر طبیعی پوست همراهند.
در دوران نوجوانی، بوی بدن علامت بلوغ است و غدد آپوکرین شروع به فعالیت می‌کنند. پیری و تغییرات سوخت و سازی هم فعالیت این غدد را بالا می‌برند. و بوی بعضی مواد غذائی تند (مثل سیر) سرانجام به منافذ پوست و سوراخ‌های بینی دیگران راه پیدا می‌کنند.

- درمان بوی بدن
راه مقابله با بوی بدن جلوگیری از تولید عرق آپوکرین، کاهش تعداد باکتری‌های مؤثر بر عرق، یا از بین بردن علت دیگر بو است. این چیزها را رعایت کنید تا خود و اطرافیانتان ببینید که بر بوی بد بدنتان غلبه کرده‌اید.
بدن را هر روز با صابون ضدبو بشوئید. استفاده از صابو‌ن‌های ضدباکتری موجود در داروخانه‌ها باکتری‌های تولید‌کنندهٔ بو را از بین می‌برد. کیسه کشیدن یا سائیدن پوست لزومی ندارد، چون صابون به صورت عادی آنها را می‌کشد. یک بار، و در صورت امکان دو بار، در روز بدن را با آن بشوئید. اگر این کار بو را از بین نبرد، صابون‌های قوی‌تری برای آنها وجود دارد.
از مواد باکتری‌کش استفاده کنید. اگر صابو‌ن‌های ضدباکتری مؤثر نشدند، نواحی بدبو را با پاک‌کننده‌های جوش، مثل موادی که دارای بنزوئیل پراکسید هستند، بشوئید، چون اینها خواص ضدباکتریائی قوی دارند. ولی مراقب باشید: استفادهٔ زیاد از این مواد ممکن است باعث خشکی و تحریک پوست شود. اگر این کار هم مؤثر واقع نشد، می‌توانید از کرم‌های ضدباکتری استفاده کنید.
پوست را تر و تمیز کنید. اگر می‌توانید، در طول روز زیر بغل را چند بار یا یک پارچه یا حولهٔ خیس پاک کنید. به این ترتیب، مواد بودار زیر بغل و بسیاری از باکتری‌های تولید کنندهٔ بو را از بین می‌برید.
از ضدبو استفاده کنید. ضدبوهائی که بدون نسخه فروخته می‌شوند در از بین بردن بوی بدن مؤثر هستند. به برچسب آنها توجه کنید؛ ضدبو باید دارای نمک‌های فلزی ضدباکتری (مثل آلومینیوم یا روی) برای کشتن آنها باشد. غلطک‌ها و میله‌ها بهتر از افشانه‌ها هستند و اثر طولانی‌تری دارند.
از ضد عرق استفاده کنید. ضدعرق‌های موجود در داروخانه‌ها تولید عرق آپوکرین را کم می‌کنند. این ضدعرق‌ها باید دارای کلریدرات آلومینیم و اغلب همراه با مواد ضدبو باشند.
ناحیهٔ بدبو را پودر بزنید. پاشیدن کمی گرد جوش شیرین، تالک، یا پودر بچه یا نشاستهٔ ذرت بر روی پوست زیر بغل یا اطراف بدن مقدار زیادی از بو را می‌گیرد.
لباس‌ها را مرتب بشوئید. لباس‌هایتان را با مواد شویندهٔ دارای مواد ضدبو بشوئید. اگر لازم می‌دانید، هنگام رفتن به مدرسه یا محل کار لباس‌های زیر را عوض کنید.
کمی الکل بمالید. به‌عنوان یک مراقبت اضافی، می‌توانید کمی الکل در طول روز به زیر بغل یا نواحی بودار که محل تجمع باکتری‌هاست بمالید تا آنها را از بین ببرد.
غذاهای تند و ادویه‌‌دار نخورید. خوردن زیاد مواد غذائی حاوی سیر، کاری، یا زیر ممکن است به پراکنده شدن بوی آنها (اغلب تا ۲۴ ساعت بعد از خوردن) از منافذ پوست منجر شود. اگر مؤثر است، کمتر از این غذاها بخورید.
موهای زائد را بتراشید. چون بوی زیر بغل در مردان بیشتر است، بهتر است موهای زیر بغل را بتراشید. این موها مقدار زیادی عرق در خود نگاه می‌دارند و مکان خوبی برای رشد باکتری‌ها هستند.

بوی پا

- بوی پا نشانهٔ چیست؟
بوی بد پا گاهی آنقدر آزاردهنده است که مانند یک آلودگی محیطی به‌حساب می‌آید و حتی گاهی به شکست ازدواج منجر شده است. اما با تمام بدی آن، بوی پا چیز مهمی نیست و فقط علامتی پرکاری غدد عرق است. ترشح زیاد عرق پا محیط مناسبی برای رشد باکتری‌ها و قارچ‌ها فراهم می‌آورد. و زیادی باکتری‌ و قارچ نیز بوی نامطبوع پا ایجاد می‌کند.
دقیقاً معلوم نیست چرا در برخی افراد غدد عرق ترشح بیش از عادی دارند. و اعلب این عرق زیاد با عفونت باکتریائی یا قارچی همراه است.

- درمان بوی پا
کفش و جوراب را عوض کنید. عوض کردن مرتب کفش و جوراب شانس رشد و تکثیر باکتری‌ها و قارچ‌ها را کاهش می‌دهد. چند جفت جوراب و اگر می‌توانید یک جفت کفش اضافی با خود به محل کار ببرید و در طی روی آنها را عوض کنید.
پودر ضدقارچ بزنید. روزی دو بار کمی پودر ضدقارچ به پا بزنید تا کمتر عرق کند. و اگر پا عرق کرده باشد، آن را برای قارچ‌ها نامناسب می‌کند.
جوراب نایلنی بپوشید. بهترین پوشاک نخی هستند، اما برای رفع بوی پا جوراب نایلنی بهتر است، چون نمی‌گذارد عرق روی پا بماند. هرچه عرق کمتر باشد، قارچ و باکتری هم کمتر است.
از کفی‌های بوگیر استفاده کنید. کفی‌های ذغالی کفش می‌توانند بوی کفش را بگیرند. اما باید با جوراب نایلنی استفاده کنید، چون در غیر این‌صورت بو را فقط مخفی کرده‌اید. از بین بردن عرق نکتهٔ اصلی در از بین بردن بوی پا است.
کفش چرمی بپوشید. کفش‌های ساخته شده از مواد طبیعی مثل چرم بهتر از کفش‌های ساخته شده از مواد پلاستیک هستند و خروج گرما از آنها آسان‌تر صورت می‌گیرد.
غذای مناسب بخورید. در بعضی افراد خوردن غذاهای ادویه‌دار با ایجاد عرق تولید بوی پا می‌کنند. اگر شما هم در خوردن چیزهای تند افراط می‌کنید و نمی‌خواهید پایتان بو بدهد، مرتباً پاها را با دقت بشوئید.
پا را حمام چای بدهید. اسید تانیک، که در چای وجود دارد، بوی پا را از بین می‌برد. یک قوری چای درست کنید و بگذارید سرد شود. آنگاه، آن‌را در ظرفی ریخته و پاها را ده دقیقه در آن بگذارید. شستشوی بعدی پا با آب و صابون رنگ چای بر روی آن را از بین می‌برد.
شستشوی داروئی کنید. شستن دوبار در هفته پاها با محلول استات آلومینیوم در آب گرم برای رفع بوی پا مؤثر است.
از پشم بره استفاده کنید. در موارد عرق شدید پا، دور انگشتان را با قطعات کوچک پشم بره، که در بیشتر داروخانه‌‌ها وجود دارد، ببندید. این پشم رطوبت را خیلی خوب جذب می‌کند. اما باید روزی چند بار آن را عوض کنید.
ضد عرق بزنید. چون اصلاً بوی پا ناشی از عرق آن است، اگر بو زیاد نیست، استفاده از افشانه‌های ضدعرق بعد از شستن آن مؤثر است.
از کلرید آلومینیوم استفاده کنید. در موارد شدید بوی پا، برای استفاده از کلرید آلومینیم از پزشک خود اجازه بگیرید. این دارو ضدعرق است و گمان می‌رود غدد عرق را غیرفعال کند. برای نتیجهٔ بهتر، در اولین شبی که از آن استفاده می‌کنید، پاها را با کیسه‌ای نایلنی ببندید. بعداً یک‌بار در هفته دارو را بزنید و دیگر لزومی به بستن پا با نایلن نیست.
راه آخر را به‌کار بگیرید. اگر بوی پای شما با هیچ‌یک از راه‌های بالا از بین نرفت، راه‌حل آخر استفاده از افشانهٔ فرمالید - ۱۰ است. این ماده افشانهٔ ضدعرقی است که دارای فرمالدهید و نعناع است و برای از بین بردن بوی شدید پا ساخته شده است. این دارو فقط برای موارد شدید است و برای استفاده حتماً از پزشک خود اجازه بگیرید.

بی خوابی

بی خوابی برای بیان درک حالات ناخوشایند یا شکایت از خواب نامناسب به علت مشکل در به خواب رفتن ، بیدار شدن مکرر در خلال شب همراه با ناتوانی یا اشكال در به خواب رفتن مجدد ، بیدارشدن خیلی زود در صبح و خوابی که باعث تجدید قوا نشود، بكار میرود.
بی خوابی با تعداد ساعتهای خوابی که فرد دارد یا اینکه چه مدّت طول می کشد تعیین نمی شود.افراد مختلف به طورطبیعی در نیازشان به خواب و میزان رضایتمندی شان از خواب متفاوت هستند.بی خوابی ممکن است در طول روز مشکلاتی مانند خستگی، کمبود انرژی، مشکل در توانایی تمرکز،و تحریک پذیری بیش از حد را پدید آورد. بی خوابی را می توان به چند دسته مثل بی خوابی گذرا(كوتاه مدت)،بی خوابی متناوب،و بی خوابی مزمن (پایدار) تقسیم بندی کرد.بی خوابی ای که از یک شب تا چند هفته ادامه دارد، بی خوابی موقت (گذرا) نامیده می شود.اگر دوره های بی خوابی گذرا از زمانی تا زمان دیگر تکرار شود، بی خوابی، متناوب نام خواهد گرفت. همچنین اگر بیشتر شبها رخ دهد و یک ماه یا بیشتر ادامه یابد آن را مزمن مینامیم.
علت های بی خوابی چیست؟
به نظر می رسد که وضعیت و موقعیت های ویژه ای باعث ایجاد بی خوابی در فرد می شوند.مثال هایی از این حالات عبارتند از : سن بالا (بی خوابی بیشتر در افراد با سن بالای ۶۰ سال رخ می دهد) ، جنس زن وسابقه افسردگی . اگر شرایط خاصی (مانند استرس،اضطراب،بیماری و یا استفاده از داروهای ویژه) هم در کنار سایر عوامل وجود داشته باشد، بی خوابی محتمل تر خواهد بود. علل زیادی برای بی خوابی وجود دارد. بی خوابی های گذرا و متناوب، عمدتا درافرادی است كه یكی از حالات زیر را دارند:
استرس ، سر و صدای محیطی ، گرمای بسیار زیاد محیط ، تغییر محیط اطراف ، مشکلات در برنامه خواب-بیداری طی مسافرت های هوایی ، اثرات جانبی برخی داروها.
بی خوابی مزمن پچیدگی بیشتری دارد و اغلب بعلت ترکیبی از عوامل پدید می آید که شامل مشکلات اولیه در اختلالات بدنی یا اختلالات ذهنی است.یکی از شایع ترین علت های بی خوابی مزمن افسردگی است.علت های زمینه ای دیگرمثل دردهای مفصلی ،بیماری های کلیوی،نارسایی قلبی،آسم،تنگی نفس در خواب،خواب آلودگی شدید،سندرم پای بیقرار(restless leg syndrome)،بیماری پارکینسون و پركاری تیروئید (هایپرتیروئیدی) نیز در این مورد مقصرند.
با این حال بی خوابی مزمن میتواند در اثرفاکتور های رفتاری خاصی مثل استفاده نامناسب از کافئین،الکل یا مواد دیگر،بهم خوردن دوره های خواب طی شیفت های کاری یا سایر برنامه ها و فعالیت های شبانه نیز ایجاد شود. بعلاوه نشان داده شده است رفتار های زیرنیز بی خوابی مستمر ایجاد می کنند: انتظار بی خوابی و نگرانی از به خواب رفتن ، مصرف بیش از حد کافئین ، آشامیدن الکل قبل از خواب ، سیگار کشیدن قبل از خواب ، مصرف غذای زیاد قبل از خواب، چرت زدن زیاد عصرانه ، برنامه خواب و بیداری نامنظم و تكراری . این رفتار ها می توانند بی خوابی کنونی را طولانی کنند . کنار گذشتن این رفتار ها می توانند بی خوابی را از بین ببرد. بی خوابی در مردان و زنان در تمام گروه های سنی یافت می شود، ولی به نظر می رسد که در زنان(خصوصاً بعد ازیائسگی) و در پیری شایع تراز سایر موارد باشد. توانایی خوابیدن نسبت به نیاز به آن ، درسنین بالاکاهش می یابد. همچنین بی خوابی در خانم های باردار خصوصاً در هفته های آخر باردارنیز شایع است.
درمان بی خوابی:
بی خوابی گذرا و بی خوابی متناوب میتواند نیاز به درمان خاصی نداشته باشد .
اگر بی خوابی بخاطر یك تغییر موقت در برنامه خواب-بیداری باشد (مانند مسافرت های هوایی) ساعت بیولوژیکی فرد به شرایط طبیعی خودش باز خواهد گشت.با این حالدر صورت پیدایش خواب آلودگی و کارایی نامناسب درطول روز،استفاده از قرصهای خواب آور کوتاه اثر می تواند خواب و هشیاری روز بعد را بهبود بخشد. درمان بی خوابی مزمن شامل مراحل زیر است: تشخیص و درمان مشکلات زمینه ای مدیکال و فیزیولوژیک ، تعیین رفتارهایی که می تواند بی خوابی را بدتر کند و متوقف ساختن یا کاهش این رفتارها استفاده از قرصهای خواب ( اگر چه استفاده طولانی مدت از قرصهای خواب برای بی خوابی مزمن مورد بحث است).بیماری که هرنوع قرص خوابی را مصرف می کند باید تحت نظر پزشک باشد تا به دقت اثر بخشی دارو ارزیابی شده و عوارض جانبی به حداقل برسد.به طور کلی این دارو ها در پایین ترین مقدار و در کوتاه ترین مدت ممکن (كه برای برطرف کردن مشکلات و علائم مورد نیاز باشد) تجویز می شوند. بعضی از این داروها اگر ناگهان قطع شوند می توانند بی خوابی را دوباره برای یک یا دو شب به فرد تحمیل كنند، به همین خاطر سعی میشود از كاهش تدریجی آنها استفاده شود. امتحان کردن تکنیک های رفتاری برای بهبود بخشیدن خواب مانند درمان توسط relaxation therapy ، درمان از طریق محدود کردن خواب(restriction therapy) و مقید سازی(Reconditioning)بسیار مفید خواهد بود .
Relaxation therapy
تکنیک های خاص و موثری وجود دارند که می توانند اضطراب و فشار بدنی را از بین ببرند یا کاهش دهند.در نتیجه،عضلات شل شده و خوابی سرشار از آرامش ایجاد می شود.معمولاً زمان زیادی برای یادگیری این تکنیک ها و دستیابی به آرمش موثر طول می کشد.
Restriction therapy
(محدود کردن خواب) بعضی از افراد که از بی خوابی رنج می برند ساعات زیادی را در تخت خواب برای به خواب رفتن بدون هیچ موفقیتی صرف میکنند.این افراد می توانند از یک برنامه محدودیت برای خوابیدن بهره ببرند، دراین برنامه ها ابتدا اجازه ساعات کمی خواب در طول شبانه روز را می دهند و به تدریج این ساعات افزایش می یابند تا زمانی که یه یک خواب شبانه طبیعی تر حاصل گردد.
Reconditioning(مقید سازی)
درمان دیگری که میتواند مفید باشد اینست كه مکان و زمان خواب منحصراً برای خوابیدن است.به عبارت دیگربهیچ عنوان تختخواب برای انجام کار دیگری غیر از خوابیدن استفاده نشود.در این روش به فرد توصیه می شود که تنها هنگامی که خواب آلوده شده به تختخواب رود. واگرخوابش نمی آید برخیزد و از تختخواب خارج شود و هنگامی که احساس خواب آلودگی می کند به تختخواب برگردد.در طی این روند فرد باید از چرت زدن خود داری کند و روزانه سر ساعت مشخصی بیدار شده و به تختخواب رود.بمرور فرد خود را مقید خواهد کرد که مکان و زمان خواب را به خوابیدن اختصاص دهد.

بیرون‌زدگی مهبل

- چه وقت به پزشک مراجعه کنیم؟
- سنگینی یا فشار غیرطبیعی در درون مهبل احساس می‌شود.
- چیزی بیرون زده از میان مهبل احساس می‌شود.

- بیرون‌زدگی مهبل نشانهٔ چیست؟
اگر احساس برآمدگی در مهبل می‌کنید، احتمالاً چند فرزند دارید. جاذبهٔ زمین، زایمان و فرایند‌های نازک‌کنندهٔ بافت در هنگام یائسگی رباط‌ها و ماهیچه‌های نگاهدارندهٔ اندام‌های درون لگن را ضعیف می‌کنند. و وقتی این اندام‌ها به طرف پائین کشیده شوند، حالتی به‌نام افتادگی ایجاد می‌شود.
این حالت روندی تدریجی دارد و گرچه بیرون‌زدگی درون مهبل خیلی ترسناک به‌نظر می‌آید، اما خطری ندارد. ناراحت‌کننده است، مانع نزدیکی می‌شود، و تحمل وجود آن سخت است.
مهبل شروع به بیرون زدن می‌کند، و بسته به محل و مقدار افتادگی، مثانه، راست روده، یا زهدان با آن بیرون می‌آید. شایع‌ترین بیرون‌زدگی مربوط به دیوارهٔ جلوئی مهبل است. مانند وجود توپی در دهانهٔ مهبل احساس می‌شود. قطر بیرون‌‌زدگی ممکن است تا چندین سانتی‌متر برسد.
گاهی افتادگی نگاه داشتن ادرار را هنگام عطسه کردن، سرفه کردن، یا خندیدن مشکل می‌کند. و اگر افتادگی مربوط به راست‌روده باشد، دفع مدفوع هم دچار اشکال می‌گردد.

-درمان بیرون‌زدگی مهبل
راه‌های مختلفی برای کنترل افتادگی وجود دارد. پزشک راه حل مناسب را به شما نشان خواهد داد.
فیبر بخورید. خوردن مواد غذائی فیبردار گرچه افتادگی را درمان نمی‌کند، ولی مدفوع را نرم و دفع آن را آسان‌ می‌کند. میوه‌ها و سبزیجات مانع غنی فیبر هستند.
مرتب ادرار کنید. اگر مرتباً مثانه را خالی کنید، فشار افتادگی کمتر باعث چکیدن ادرار می‌شود. به‌طور منظم به دستشوئی بروید، حتی اگر احساس دفع ادرار ندارید.
به آن اهمیت ندهید. اگر بیرون‌زدگی خفیف است و مشکلی ایجاد نمی‌کند، کاری به آن نداشته باشید. ولی آن را به پزشک اطلاع دهید.
جراحی کنید. پزشک ممکن است عمل جراحی ترمیم دیواره‌های جلو و پشت مهبل را توصیه کند. اگر زهدان نیز دچار مشکل شده باشد، ممکن است برداشتن آن لازم شود. این عمل بدون برش شکمی امکان‌پذیر است.
شیاف مهبلی بگذارید. اگر پزشک عمل جراحی را لازم نداند، ممکن است گذاشتن شیاف مهبلی را توصیه کند. این شیاف یک پلاستیک صفحه‌ای شکل است که در درون مهبل گذاشته می‌شود تا اندام افتاده را در جای خود نگاه دارد. هر چند ماه یک بار باید آن را عوض کرد، و گرچه ممکن است کمی پوشش مهبلی را زخم کند، ولی استفاده از آن مفید است.

بی‌نظمی قاعدگی

- چه وقت به پزشک مراجعه کنیم؟
- در فاصلهٔ دو قاعدگی یا بعد از نزدیکی خونریزی روی می‌دهد.
- خونریزی شدید است یا بیش از ده روز طول می‌‌کشد.
- برنامهٔ قاعدگی بیش از یک هفته تغییر دارد یا خونریزی روی نداده است.
- بی‌نظمی قاعدگی با تب همراه است.
- چنگ‌شدگی شدید هم وجود دارد و با آسپیرین یا ایبوپروفن آرام نمی‌شود.

- بی‌نظمی قاعدگی نشانهٔ چیست؟
تنش روانی اصلی‌ترین عامل بی‌نظمی قاعدگی است. این تنش چه در اثر یک رویداد مهم مثل طلاق باشد یا ناشی از حوادث روزمره، بدن یک جور به آنها پاسخ می‌‌دهد. زبان بدن در این مورد یک زبان شیمیائی است: تولید پروژسترون، که هورمون تحریک‌کنندهٔ تخمک‌گذاری و خونریزی قاعدگی است، کاهش می‌یابد.
البته تنش تنها عامل بی‌نظمی قاعدگی نیست. در نوجوانان، سازوکار کنترل‌کنندهٔ تخمک‌‌گذاری و قاعدگی هنوز کامل نیست و فقدان خونریزی شایع است. با ورود زنان به بیست سالگی، قاعدگی نظم پیدا می‌کند.
بی‌نظمی قاعدگی در اواسط دههٔ چهل‌سالگی هم که یائسگی نزدیک می‌شود، شایع است. گرچه هنوز قاعدگی روی می‌دهد، ولی ممکن است ۳۰ روز یا بیشتر فاصله بین دو خونریزی بیفتد.
اضافه وزن یا کاهش وزن هم بر هورمون‌های جنسی تأثیر گذاشته و قاعدگی را نامنظم می‌کند. عوامل دیگر غذائی، مثل گیاه‌خواری، نیز در آن نقش دارند.
برخی بیماری‌ها هم می‌‌توانند قاعدگی را نامنظم کنند، از جمله عفونت‌، پولیپ یا فیبروئی، زهدان، سرطان و ناهنجاری‌های ساختاری زهدان.

- درمان بی‌نظمی قاعدگی
گرچه‌ علل بی‌نظمی قاعدگی معمولاً شایع و بی‌خطر است، اما اگر این بی‌نظمی بیش از چند ماه طول بکشد، برای تشخیص و درمان نزد پزشک برویدو پزشک بسته به‌علت گرفتاری، یکی از درمان‌های زیر را تجویز می‌کند.
عفونت را بیابید. اگر بی‌نظمی قاعدگی با درد یا تب همراه است، ممکن است دچار عفونت شده باشید. پزشک با تجویز آنتی‌بیوتیک مناسب عفونت را درمان می‌کند.
هورمون بخورید. اگر سن شما بین ۲۰ و ۴۰ سال است و بی‌نظمی قاعدگی بیش از سه ماه طول بکشد، پزشک ممکن است درمان با داروی شبیه به پروژسترون را به‌مدت سه سال تجویز کند. بعد از آن، بدن چرخهٔ قاعدگی خود را تصحیح خواهد کرد.
برنامهٔ غذائی را تغییر دهید. تحقیقات نشان داده است که زنان گیاه‌خوار چهار برابر بیشتر از زنان دیگر دچار بی‌نظمی قاعدگی می‌شوند. محققان معتقدند که بالا بودن مقدار فیبر گیاهی در غذای گیاه‌خواران باعث کم‌شدن استروژن بدن و در نتیجه، بی‌نظمی قاعدگی است.
اگر گیاه‌خوار هستید، از پزشک بخواهید سطح استروژن بدنتان را کنترل کند. اگر مقدار آن کم باشد، پزشک ممکن است تغییر برنامهٔ غذائی یا داروی کمکی استروژن برایتان تجویز کند.
فیبروئید و پولیپ را درمان کنید. اگر بی‌نظمی قاعدگی در اثر فیبروئید (زائده گوشتی زهدان) باشد، پزشک اول ناهنجاری هورمونی را درمان می‌کند. جراحی فیبروئید معمولاً لزوم پیدا نمی‌کند.
اگر اختلال در اثر پولیپ (زوائد انگوری شکل در زهدان) باشد، معمولاً آن را می‌‌توان با جراحی سرپائی در مطب پزشک درمان کرد.
پزشکان فیبروئید یا ناهنجاری‌های ساختاری زهدان را که باعث مشکلات قاعدگی می‌شوند با روش‌های مختلف جراحی درمان می‌کنند. در روش برداشت اندومتر، لایهٔ داخلی زهدان تراشیده می‌شود. در موارد شدید، پزشک ممکن است به روش زهدان‌برداری روی آورد که کل رحم برداشته می‌شود.

پراشتهائی

- چه وقت به پزشک مراجعه کنیم؟
- پراشتهائی تمام فکر فرد را به خود مشغول می‌دارد و زندگی عادی را مختل می‌کند.
- فکر می‌کنید پراشتهائی شما غیر عادی است.

- پراشتهائی نشانهٔ چیست؟
وقت تماشای تلویزیون تا حد اشباع تنقلات می‌خورید؟ وقتی بیکار هستید یک ظرف سیب‌زمین سرخ کرده را می‌بلعید؟ و آنقدر می‌خورید که دیگر چیز دم دستتان باقی نماند؟
همه ‌می‌دانیم که هوس چیزی کردن با رساندن مزه آن به دهان ارضا می‌شود. اما بیش از حد خوردن به‌طور مداوم چیز دیگری است. به‌عبارت دیگر، گاهی پر اشتهائی ایجاد ناراحتی نمی‌کند و گاهی نیز غیرعادی می‌شود و نشان می‌دهد که برای سلامت جسم و روان مضر است.
بیشتر غذاهای مورد مصرف در پراشتهائی غنی از قند و چربی هستند. اینها نه به‌خاطر ارزش غذائیشان خورده می‌شوند، بلکه چون خوردن آنها راحت‌تر است و نیاز فرد را زود برطرف می‌کند. اما این نیازها چیست؟ گاهی منشأ روانی دارند. افسردگی، تنش روانی، و اختلال فصلی عاطفه (sad) از علل پراشتهائی هستند. مبتلایان به sad به‌علت کمتر قرار گرفتن در معرض آفتاب در زمستان زودرنج و افسرده می‌شوند.
علاوه بر منشأ روانی، پراشتهائی ممکن است نشاندهندهٔ تغییراتی در بدن باشد که نیاز به درمان طبی دارد. مثلاً بیماران مبتلا به مرض قند اغلب پراشتهائی مواد کربوهیدارت دارند. و برخی کمبودهای مواد مغذی بدن، مثل آهن، می‌توانند باعث پراشتهائی شوند.
برخی مردم بیشتر از دیگران مستعد پراشتهائی هستند. مخصوصاً کسانی که اختلالات تغذیه‌ای دارند بیشتر پراشتها می‌شوند.
زنان بهتر از مردان می‌توانند غذاخوردن خود را کنترل کنند. زنانی که دچار نشانگان پیش از قاعدگی (pms) می‌شوند، می‌گویند که در قبل از شروع قاعدگی تحریکات چشائی برای برخی مواد غذائی دارند. این پراشتهائی را می‌توان به تغییرات ماهانه در حساسیت چشائی مربوط دانست.
اما پراشتهائی دوران بارداری به بعضی چیزها مثل ترشی و بستنی ناشی از چیست؟ چون تهوع اغلب با شروع آبستنی همراه است، دستگاه گوارش زن‌ باردار فقط برخی غذاها را تحمل می‌کند. بنابراین، او همیشه به‌دنبال چیزهائی است که بتواند تحمل کند.

- درمان پراشتهائی
در بسیاری موارد پراشتهائی موقتی و گذرا است. اما اگر نمی‌توانید جلو خوردن خود را بگیرید، راه‌های زیر را امتحان کنید.
خود را سرگرم کنید . پراشتهائی هنگام کسالت یا افسردگی روی می‌دهد. پس سرگرمیی برای خود بیابید، کتاب بخوانید، یا بهتز از همه، ورزش کنید. ورزش نه تنها فکر خوردن را از سر بیرون می‌برد، بلکه چربی اضافی بدن را نیز می‌سوزاند.
به‌طور منظم غذا بخورید. برنامه غذائی منظم با غذاهای مناسب در پیش گیرید. اگر رژیم غذائی دارید، نگذارید آنقدر گرسنه شوید که همه چیز بخورید. خوردن روزانهٔ قرص مولتی‌ویتامین نیاز بدن را به ویتامین‌ها و کانی‌ها برطرف می‌کند. خوردن ویتامین‌های گروه‌ b مخصوصاً در کنترل پراشتهائی مؤثرند.
زمان pms خود را یادداشت کنید. دوران پراشتهائی ماهانهٔ خود را چند ماه یادداشت کنید تا نظم دوره‌ای آن را بیابید. اگر این پراشتهائی به قاعدگی مربوط باشد، به این ترتیب آن را خواهید دانست و بهتر کنترل خواهید کرد.
خود را عذاب ندهید. تسلیم شدن در برابر پراشتهائی اتفاقی چیزی عادی است و خودداری دائمی از خوردن، باعث خوردن بیشتر در دراز مدت می‌گردد. اگر گاهی هوس خوردن چیزی مثل بستنی می‌کنید، زیاد خوردن آن هم اشکالی ندارد.
نور درمانی کنید. اگر فکر می‌کنید دچار sad شده‌اید، پزشک ممکن است نور درمانی برایتان تجویز کند. قرار گرفتن به اندازهٔ کافی در معرض نور پراشتهائی زمستانی شما را از بین می‌برد.
از پزشک کمک بگیرید. اگر فکر می‌کنید نمی‌توانید پراشتهائی خود را کنترل کنید، پزشک می‌تواند به شما کمک کند. اگر سابقهٔ بیماری‌هائی مثل مرض قند و فشار خون در خانواده‌ وجود داشته باشد، پزشک شما را از این بابت معاینه کرده و با کنترل آنها پراشتهائی را نیز کنترل می‌کند.

پرموئی

- چه وقت به پزشک مراجعه کنیم؟
- به‌طور ناگهانی موهای نرم و سیاه بر روی صورت، گردن و بدن پیدا می‌شود.
- قاعدگی از بین رفته یا صدا کلفت شده است.

- پرموئی نشانهٔ چیست؟
پسران جوان از اینکه کرک‌های پشت لبشان به سبیل سیاه تبدیل شده است شادمانند. ولی وقتی همین اتفاق برای دختران می‌افتد، بسیار ناراحت می‌شوند.
البته برخی زنان (و مردان) به‌طور طبیعی بیشتر از دیگران مو دارند. اما اگر زنی هستید که به‌طور ناگهانی موهای تیره به جای کرک‌های نرم را می‌گیرد، احتمالاً نوعی عدم تعادل هورمونی در شما پیدا شده است. این عدم تعادل ممکن است کاملاً طبیعی باشد. وقتی یائسگی شروع می‌شود، موهای روی صورت، گردن، یا شکم تیره‌‌تر و ضخیم‌تر می‌شوند.
در یائسگی، تخمدان‌ها تولید هورمون استروژن خود را، که به‌طور طبیعی اثر تستوسترون را خنثی می‌کند، کم می‌کنند. تستوسترون هورمون مسئول تغییرات بلوغ مردان از جمله پیدایش مو روی صورت، است. گرچه تسوسترون به‌عنوان هورمون مردانه شناخته شده است، اما در زنان هم مقداری از آن تولید می‌شود. وقتی سطح استروژن زنان شروع به پائین آمدن کند، فعالیت تستوسترون آنها بالا می‌رود که عادی‌ترین نیتجهٔ آن پرموئی لب بالاست.
غیر از یائسگی، عوامل دیگری هم بر سطح تستوسترون بدن اثر گذاشته‌ و پرموئی ایجاد می‌کنند. زنان جوانی که رژیم غذائی سخت می‌گیرند نیز ممکن است دچار عدم تعادل هورمونی شوند، تا جائی که تخمک‌گذاری متوقف شده و تولید تستوسترون افزایش یابد. روی لب بالا یا هر جای بدن این زنان موهای زبر شروع به رشد می‌کنند.
به‌علاوه، برخی داروها، مثل استروئیدها و داروهای کنترل فشار خون، نیز ممکن است سطح تستوسترون را در بدن بالا ببرند.
غیر از پرموئی، معمولاً علائم دیگری نیز برای عدم تعادل هورمونی دیده می‌شود. فقدان قاعدگی، بزرگ شدن ماهیچه‌ها بدون تغییر در ورزش، و کلفت شدن صدا همه علائمی هستند که به شما می‌گویند نزد پزشک بروید.

- درمان پرموئی
حتی اگر موهای زبر ناخواسته هم درآمده باشند، امکان لطیف کردن مجدد پوست وجود دارد.
داروهایتان را کنترل کنید. اگر داروی استروئید یا داروی کنترل فشار خون می‌خورید، پرموئی خود را به پزشک اطلاع دهید. او ممکن است آنها را جایگزین کند.
اسپیرونولاکتون بخورید. اگر هنوز قاعدگی دارید، پزشک ممکن است اسپیرونولاکتون، برایتان تجویز کند. این دارو با کنترل مقدار تستوسترون از رویش موهای تازه جلوگیری می‌کند.
قرص ضدحاملگی بخورید. خوردن قرص‌های ضدبارداری تولید تستوسترون توسط تخمدان‌ها را سرکوب کرده و از رویش موهای تازه جلوگیری می‌کند. این قرص‌ها را با تجویز پزشک باید مصرف کنید.
هورمون درمانی کنید. اگر دچار یائسگی شده‌اید، در مورد درمان جایگزینی هورمون سئوال کنید. این درمان عدم تعادل استروژن - تستوسترون را تصحیح کرده و رویش موهای ناخواسته را مانع می‌شود.
موها را بردارید. درمان داروئی و هورمونی از رشد موهای تازه جلوگیری می‌کنند. اما باید موهای درآمده را هم از بین برد. اگر فقط چند موی پراکنده روی چانه، نوک پستان، یا بالای ابرو دارید، می‌توانید آنها را بکنید. اما این کار ممکن است ریشهٔ مو را تحریک کرده و رویش مجدد آن را باعث شود.
موها را بی‌رنگ کنید. سال‌هاست که زنان موهای پشت لب خود را بی‌رنگ می‌کنند. اما پیش از مصرف این مواد رنگ‌بر، برای اطمینان از تحریک نشدن پوست آنها را روی پوست بازوی خود آزمایش کنید. مواد رنگ‌بر را به ابروهای خود نزنید.
موها را بتراشید. بر خلاف آنچه که بیشتر زنان می‌ترسند، تراشیدن موهای اضافی باعث رشد سریع‌تر و زبرتر مو نمی‌گردد. برای به‌دست آوردن نتیجهٔ خوب، موهای روی پوست صورت، دست، یا پا را با کف صابون، روغن بچه، یا خمیر ریش نرم کرده و با یک تیغ تیز آنها را در خلاف جهت رویششان بتراشید. سپس پوست را بشوئید و مرطوب کننده بزنید.
موها را بکنید. کندن موها با موم بیشتر از تراشیدن آنها دوام می‌آورد و با تکرار آن پوست و موهای بعدی نرم‌تر می‌مانند. موم گرم موهای درآمده را گیر انداخته و آنها را می‌کند. موم سرد که بر روی نوارهای کاغذی گذاشته شده است، برای کندن مو از نواحی کوچک مناسب‌تر است. راه استفادهٔ بدون درد از موم را از آرایشگاه یاد بگیرید.
موها را بسوزانید. برای از بین بردن موهای هر جای بدن، به جز اطراف نوک پستان و چشم‌ها، می‌توانید از کرم‌های موبر استفاده کنید. موهائی که باز در می‌آیند کمتر زیر هستند، ولی این مواد شیمیائی ممکن است پوست را تحریک کنند. قبل از مصرف کمی از آن را روی پوست بازو امتحان کنید. اگر پوست قرمز نشود، کرم را روی موها بزنید و با پارچهٔ نرمی آن را پاک کنید. سپس پوست را برای جلوگیری از سوزش، با حوله‌ای مرطوب بپوشانید.
ریشهٔ مو را بسوزانید. سوزاندن ریشهٔ مو با برق تنها راه مطمئن عدم رویش مجدد آن است. در این روش، جریان برق به فولیکول ریشهٔ مو فرستاده شده و آن را تخریب می‌کند. برای از بین بردن تمام موهای ناخواسته باید چندین بار این کار تکرار شود. این روش ممکن است باعث زخم یا درد شود. بنابراین، حتماً به مراکز مجهز و مجاز برای این کار مراجعه کنید.

پف‌کردن چشم

- چه وقت به پزشک مراجعه کنیم؟
- پف‌کردگی بیش از یک هفته طول بکشد.
- چشم قرمز یا دردناک شده باشد.

- پف‌کردگی چشم نشانهٔ چیست؟
صبح که از خواب بلند می‌شوید، احساس می‌کنید که بار بزرگی روی چشم‌هایتان سنگینی می‌کند. ممکن است چیز وحشتناکی به‌نظر آید، اما این فقط به علت جمع شدن مایعات بدن در ناحیهٔ چشم در طول شب است.
کلاً این پف‌کردگی چشم به کارهای روز قبل مربوط می‌شود: هنگام رفتن به رختخواب مایع زیادی خورده‌اید، شام پر نمکی خورده‌اید، تمام روز سرتان پائین بوده و باغچه را وجین می‌کردید، یا نیمه شب بی‌خواب شده بودید. بدترین پف‌کردگی‌های چشم چند ساعت پس از برخاستن و با جذب مجدد مایع از بین می‌رود.
پف‌کردگی ممکن است نیتجهٔ واکنش آلرژیائی - مثلاً در اثر خوردن توت‌فرنگی یا خوابیدن روی بالش پر - نیز باشد. تغییرات هورمونی در دوران قاعدگی هم می‌‌تواند پف‌کردگی چشم ایجاد کند.
ثابت‌ترین نوع پف‌کردگی ناشی از شل شدن پوست در اثر بالا رفتن سن است. پوست اطراف چشم نازک‌تر شده و کشسانی خود را از دست می‌دهد و چربی زیر آن باعث پف‌کردگی می‌شود.
کیسه‌ای شدن غیر از پف‌کردگی اطراف چشم ممکن است نشانهٔ یک گرفتاری تیروئید به‌نام بیماری گریوز یا ناراحتی کلیوی باشد.

- درمان پف‌کردگی چشم
ممکن است برای پوشاندن پف‌کردگی استفاده از عینک آفتابی را تنها راه حل بدانید، اما راه‌ها‌ی دیگری هم برای از بین بردن آن وجود دارد.
مشتی آب به‌صورت بزنید. زدن آب سرد به‌صورت باعث تحریک جریان خون آن شده و مایع سریع‌تر جذب می‌شود.
روی چشم ضربه بزنید. زدن ضربه‌های آهسته بر پف‌کردگی پلک‌ها باعث پس رفتن مایع جمع شده در چشم می‌گردد. فقط از نوک انگشتان استفاده کنید و بسیار آرام ضربه بزنید.
چشم را خنک کنید. گذاشتن ماسک مخصوصی یا حتی یک قاشق چای‌خوری خنک برای چند دقیقه بر روی چشم به رفع پف‌کردگی کمک می‌کند.
از چای کیسه‌ای استفاده کنید. دو عدد چای کیسه‌ای مرطوب کرده و ۱۵ دقیقه بر روی چشم‌ها بگذارید. تانن موجود در چای پوست را می‌کشد و به رفع پف‌کردگی کمک می‌کند. اما عامل اصلی خنک آن است که تورم را کاهش می‌‌دهد.
مدر بخورید. اگر دچار احتباس آب شده‌آید، خوردن داروهای بدون نسخه مدر به رفع پف‌کردگری کمک می‌کند.
ضدحساسیت بخورید. اگر چشم‌هایتان علاوه بر پف‌‌کردگی قرمز، خارش‌دار و سوزش‌دار هم شده است، احتمالاً گرفتار حساسیت شده‌‌اید. خوردن داروی ضدحساسیت می‌تواند آن را برطرف کند.
سایه بزنید. در مواردی که پف‌کردگی ناشی از پیری است و برطرف نمی‌شود، زدن سایهٔ تیره از زیر ابرو تا تای بالای چشم و سایهٔ روشن از آنجا تا مژه‌ها پف‌کردگی را می‌پوشاند. روی پلک پائین سایهٔ کمی تیره‌تر از بالا بزنید.
- جلوگیری از پف‌کردگی چشم
زیر سر را بلند کنید. گذاشتن بالش بلند زیر سر سر را بالا نگاه داشته و از جمع شدن مایع در چشم جلوگیری می‌کند.
شب آب نخورید. هنگام رفتن به رختخواب فقط چند جرعه آب بنوشید، نه بیشتر.
نمک زیاد نخورید. خوردن غذاهای پرنمک در شب باعث پف‌کردگی چشم در روز بعد می‌شود. به‌جای نمک معمولی (کلرور سدیم) می‌توانید از نمک طبی (گلوتامات مونوسدیم) استفاده کنید.
کرم ضدچروک استفاده کنید. کرم‌های ضدچروک با متورم کردن چروک‌های اطراف چشم به رفع پف‌کردگی پلک کمک می‌کنند.
از بالش پر استفاده نکنید. اگر فکر می‌کنید به پر حساسیت دارید و هر روز صبح چشمانتان پف کرده است، از بالش‌های پنبه‌ای اسنفجی زیر سر بگذارید.